Schrijf je in voor de nieuwsbrief:
Sluiten

Het belang van samen bewegen

Interview

Soms maken gezondheidsproblemen het mensen heel moeilijk om te blijven bewegen. Hoe gaan zij daarmee om? Wat motiveert hen of weerhoudt hen juist ervan om te bewegen? Hier het verhaal van mevrouw Bosman. Ze weet het wel, hoe belangrijk bewegen is. En toch lukt het haar niet…

Mevrouw Bosman (77) woont op de 7e verdieping. Vanuit haar raam kijk je over de kruinen van de bomen, in het groen. In de verte zie je de skipiste en bij helder weer een stukje Rotterdam. Vanuit haar woning zijn hellingbanen aangelegd die de tocht naar de lift met haar rollator vergemakkelijken. De deur uitgaan, op naar buiten, is praktisch geen belemmering. “Maar alleen op pad? Ik zoek het gevaar niet op!”

“Mijn man is nu al een paar jaar dood. Ik denk dat zijn ziekte eraan heeft bijgedragen dat mijn conditie achteruit ging. Want we gingen vaak samen een wandeling maken. De omgeving leent zich er prima voor. Maar hij ging steeds langzamer lopen, uiteindelijk met een rollator en op het laatst helemaal niet meer. Dat betekende dat ik eigenlijk ook nauwelijks meer buiten de deur kwam. Ik houd er niet van om alleen op pad te gaan.

Groepsles voor ouderen

Eén keer in de drie maanden moet ik naar de huisarts. Voor controle. Ik heb suiker. En dan zegt Patricia, de praktijkondersteuner, elke keer: “Mevrouw Bosman, u moet meer bewegen.” Ze heeft gelijk. Ik weet het. En ik voel me ook veel beter als ik wandel, naar buiten ga. Ik weet het al-le-maal. Maar doen? Nee!

Waarom niet? Dat vraagt Patricia me ook. Dan geeft ze me een telefoonnummer van een groepsles bewegen voor ouderen, onder begeleiding van een fysiotherapeut. Ik heb gebeld voor meer informatie en om me aan te melden. Het was namelijk in de buurt. Was het om half zes ‘s avonds! Dat is toch geen tijd! Dan moet ik eten. Met mijn diabetes is het belangrijk dat ik op vaste tijden eet.

Ik heb nog gevraagd of het niet op een andere tijd kan. Ze zeiden dat er misschien een nieuwe groep zou komen. Weet je, dan vergeet ik gewoon te bellen.

Je hoort van die verhalen...

Als zo’n bewegingsuur nou tussen 11 en 14 uur zou zijn, dan zou ik wel gaan. Dan durf ik de deur wel uit. Ik doe rond die tijd ook de boodschappen. Zo om de twee, drie dagen. Daar ben ik wel even zoet mee. Ja, ik zou ook kunnen gaan wandelen om aan mijn beweging te komen. Maar in mijn uppie…. Mijn dochters hebben geen tijd, mijn zus woont ver weg… Een briefje ophangen en met iemand uit de flat? Ben je mal! Je weet niet wat voor iemand dat is… Eigenlijk durf ik het ook niet goed. Je hoort van die verhalen. Nee, ik zoek het gevaar niet op!

Gek hè, want ik weet dat ik me beter voel als ik op pad ga. Laatst was ik met mijn zus op vakantie. In het Zwarte Woud. Lekker gegeten en wat gedronken die week. Maar we hebben ook elke dag zeker een tot twee uur gewandeld. Allebei met de rollator. Na een half uurtje even zitten, rondkijken, kletsen en dan weer verder.

Ik dacht toen ik thuiskwam: “Ik ben aangekomen van al die lekkernijen en het vele eten.” Want in je eentje eet je toch minder… Wat denk je? Niks aangekomen! Dat komt dan toch door die beweging. Ik weet dat het goed voor me is, maar in mijn uppie vind ik er niks aan.”

Meer persoonlijke verhalen van mensen met gezondheidsproblemen

Lees meer

Trefwoorden:
Bewaren

Geselecteerd voor jou

Praat mee

Wat is jouw mening over of ervaring met dit onderwerp? Of heb je een specifieke vraag?

Laat hieronder een reactie achter en ga in gesprek.