Schrijf je in voor de nieuwsbrief:
Sluiten

Kind alleen buiten laten spelen of erbij blijven?

Artikel

Toen mijn schoonvader vroeg of wij geen interesse hadden in zijn huis (hij geniet namelijk inmiddels van zijn wel verdiende pensioen in het buitenland) was het eerste waar we op letten: hoeveel verkeer raast er voorbij? Het mooiste is toch als je je kinderen lekker naar buiten kan laten gaan zonder je druk te maken over hun veiligheid.

We zijn gelukkig gezegend met een rustige laan, dus met veel plezier zijn we een jaar geleden neergestreken in het ouderlijk huis van mijn man. Maar goed, een rustige laan betekent niet direct dat het ook veilig is. Gek genoeg werkt het zo dat mensen rust associëren met het gaspedaal eens stevig intrappen en kijken hoe hard die lease auto van de zaak echt kan als er toch niet op je gelet wordt.

En dan ontstaat direct natuurlijk het eerste probleem; hoe leg je twee 4-jarigen uit dat je eerst naar links en rechts kijkt voordat je naar je vrienden aan de overkant rent?

We hebben geen hek, maar goed die investering zou ook zonde zijn, want daar kan je natuurlijk overheen klimmen. Dan dus maar 50 euro investeren in een knalgele vriend die met zijn rode vlag aan de kant van de weg zijn best doet op te vallen.

In eerste instantie proberen we ze altijd in de achtertuin te houden. En dat lukt met vriendjes van school het eerste halfuur prima. Mama doet de was of schrijft haar blog en de boys springen op het springkussen, fietsen een rondje om de plataan of steppen over het net ingezaaide gras. Tot dusver geen problemen. Maar dan begint het muiten.

De garagedeur die ik per ongeluk open heb gelaten toen ik de kussens voor de stoelen eruit haalde, is een uitgelezen kans om het buiten spelen ineens een stuk aantrekkelijker te maken. De heggenschaar, olie voor de grasmaaier, mama’s oude Vespa uit 1986 en dat fietsje dat net helemaal achterin staat waardoor alles overhoop gehaald wordt, het maakt het er allemaal een stuk spannender op.

Ik onderbreek mijn activiteiten binnenshuis en voel de eerste onrust opkomen. Als Stan met olie besmeerde handen door het raam kijkt en vraagt of de buxus in de tuin ook geknipt moet worden roep ik: ‘Jongens, ga maar lekker naar voren!’

Mijn kind alleen buiten laten spelen: nog best lastig

Buiten spelen aan de voorkant van het huis is dus van een ander kaliber. Binnenblijven om die ene rapportage af te maken, zit er niet meer in.

Van nature ben ik een moeder zonder angst. Als je goed oplet kun je veel voorkomen en als iemand valt, ren ik er niet in paniek heen met de vraag of het wel gaat maar zeg ik: ‘Zien we bloed, moet mama de ambulance bellen? Nee, nou dan doorfietsen maar.’

Maar goed, als je fietst kun je ook de hoek om naar de andere straat, als je niet kan zwemmen is het zwembad van de buren (‘Mama, wanneer nemen wij een zwembad?’ Nou Stan, euhh nooit!) best eng en als een andere mama uit de straat roept of er iemand zin heeft in ijs loop je natuurlijk naar binnen en dan zie ik je helemaal niet meer.

Kortom, buiten spelen betekent de wereld verkennen, oppassen als je oversteekt, Viktor veilig met z’n allen omtrappen aan de zijkant van de weg en vooral ook veel gezelligheid in de laan. Hoe gaat dat gezegde ook al weer: ‘Beter een goede buur dan een verre vriend’? Nou dat klopt: op vrijdagmiddag bespreken we als ouders de roddels van de buurt, drinken we gezellig een glas wijn en eindigen we vaak met alle kids en de mannen bij iemand in de tuin met een barbecue.

Buiten spelen is dus veel meer dan je grenzen verleggen en sportief bezig zijn als kind. Het is ook een sociaal samenzijn met alle families waardoor we ons allemaal makkelijker ‘bewegen’ in onze sociale habitat.

Lees meer

 

Trefwoorden:
Bewaren

Geselecteerd voor jou

Praat mee

Wat is jouw mening over of ervaring met dit onderwerp? Of heb je een specifieke vraag?

Laat hieronder een reactie achter en ga in gesprek.