Schrijf je in voor de nieuwsbrief:
Sluiten

Judo is cultuur

Artikel

‘Mama, gaan we vandaag naar de judo? Moeten we dan ook zo’n jas aan? En mogen we dan andere kindjes omver gooien?’ De verwachtingen van mijn zoons over wat judo hen gaat brengen, verschillen dus nogal.

De boys kijken uit naar die stoere meneer die hen allerlei capriolen gaat aanleren en zijn blij dat ze eindelijk eens met toestemming rivalen mogen uitschakelen. Mama gaat er op een andere manier naar toe. Stan en Jens zijn als tweeling altijd samen, twee handen op één buik. Ze gaan ook naar de peuterspeelzaal en hebben vriendjes in de straat maar blijven toch altijd elkaars grote broer.

Tuimeljudo

De tuimeljudo zie ik dan ook niet alleen als manier om te leren hoe je het beste kunt vallen en je evenwicht kunt bewaren maar meer nog om via sport samen met andere kinderen bewust te worden van jezelf als persoon.

De zaal is groot, de mat zacht en de judoleraar heel indrukwekkend. ‘Kijk mama, hij lijkt wel op een kok. Die hebben toch ook zo’n wit pak aan?’ Nog wat argwanend schuiven we naar voren over de mat. Jens kijkt vol vertrouwen naar de rest van de groep. Wie is er klaar voor een robbertje vechten? Stan verschuilt zich nog wat achter mijn been en vraagt zich misschien wel af of die grote mond thuis hem niet op een plek heeft gebracht waar hij uit zijn comfortzone wordt getrokken.

Spelenderwijs

En dan begint het grote avontuur. Robert blijkt direct respect af te dwingen op een speelse manier. Daar waar ik als moeder geregeld de boys niet uit elkaar krijg of stil krijg als ze voor de zoveelste keer voorbij stuiven thuis, weet Robert een duidelijke orde te creëren.

Stan en Jens maken bewegingen die ik nog nooit gezien heb, hun energie wordt gekanaliseerd en op de juiste manier benut, ze hebben respect voor hun ‘rivalen’ en elke keer als ze een high five mogen geven kijken ze vol trots achterom naar mij. De judogroet op het einde van de les doen ze in alle stilte met een geconcentreerdheid die ik niet van ze ken. Judo blijkt ineens geen simpel spel van omduwen en je omstander verslaan.

Filosofie judo

Als ik me op internet in de filosofie achter judo verdiep komt de dieperliggende betekenis naar boven. De basis van judo was het jiu jitsu, een vechtsport waarmee een tegenstander zonder gebruik van wapens kon worden gedood. De japanner Jigoro Kano die aan het einde van de 19e eeuw judo bedacht geloofde echter dat als je lichaam en geest in balans brengt, je zo een goed mens kan worden die een zinvolle bijdrage aan de maatschappij levert.

Het ging dus helemaal niet om rivaliseren. Volgens hem zijn er twee basisprincipes belangrijk: de energie zo doelmatig mogelijk gebruiken en gemeenschappelijk welzijn creëren door samenwerking. Zo is Judo (wat ‘zachte weg’ betekent) niet alleen een sport, maar meer nog een cultuur.

Een interessant proces dus, om te zien wat judo met de jongens doet. Op het einde van de les stop ik met filosoferen. Robert vraagt namelijk of de boys hem met een judogreep omver willen duwen. Vol ongeloof kijken ze mijn kant op. Binnen een minuut ligt Robert omver. De jongens lachen hard en dat is boven alles nog het allerbelangrijkste: judo is dan wellicht cultuur, maar gelukkig ook gewoonweg heel erg leuk!

Lees meer

Bewaren

Geselecteerd voor jou

Praat mee

Wat is jouw mening over of ervaring met dit onderwerp? Of heb je een specifieke vraag?

Laat hieronder een reactie achter en ga in gesprek.