Schrijf je in voor de nieuwsbrief:
Sluiten

Hardlopen onder begeleiding: Buro Bloei rent met Mirte

Blog

Enkele weken geleden kreeg ik een telefoontje van de moeder van Mirte. Ze wil graag meer informatie over onze ‘runningtherapie’. Mirte, net 12 geworden, zit sinds dit jaar in de eerste brugklas van een groot lyceum. De overstap van de basis- naar de middelbare school was voor Mirte een best spannende.

Gelukkig heeft zij vlug nieuwe vriendinnen gemaakt en komt zij ook op leergebied goed mee. Ondanks dat ervaart Mirte zélf haar nieuwe levensfase soms als best pittig. Ze maakt lange dagen, wil alles heel erg goed doen en is soms onzeker over haar sociale status. De meiden in haar klas zijn naar haar zeggen allemaal ‘heel knap en dun’ en er wordt veel aandacht besteed aan uiterlijk, in de vorm van kleding, make-up en lichaam.

Lichaam

Mirte haar lijf is momenteel volop in bloei; ze wordt wat voller en ronder. Alles binnen de normale proporties, maar in vergelijking met haar vriendinnen (die nog niet zo ver zijn) voelt Mirte zich soms heel dik.

Moeder heeft gemerkt dat Mirte de laatste tijd af en toe ‘sjoemelt’ met eten (maaltijden overslaan), ineens hevige weerstand heeft tegen alles waar vet, of koolhydraten in zitten en op internet informatie opzoekt over diëten. Moeder heeft geprobeerd hier met Mirte over te praten, maar dat weert Mirte af.

Positieve boost

Moeder wil het probleem niet groter maken dan het is en zoekt vooral een positieve boost voor Mirte haar zelfvertrouwen en welbevinden. Onder begeleiding hardlopen zou misschien wel een goede manier kunnen zijn, maar moeder is wat afgeschrikt door de term ‘Runningtherapie’ (RT); haar dochter heeft toch geen stoornis, of iets dergelijks?!

Ik leg uit dat die associatie inderdaad onterecht is. In feite is RT niets meer dan samen hardlopen en de gelegenheid om voor, tijdens en na het rennen te praten. Niets moet en alles mag hierbij ter sprake komen. We besluiten een start te maken.

De eerste keer lopen we, in onze ‘tights’ en hardloopjacks, nog wat onwennig het park in. We maken voorzichtig kennis en tasten elkaar af. Het rennen breekt echter al makkelijk het ijs. Er is direct gespreksstof (‘Ik ben helemaal buiten adem!’, ‘Wat voor soort schoenen heb jij?’, ‘Druk hè, in het park?’) en dynamiek. Met rode konen praten we na en op basis van de eerste ‘prestaties’ maken we een schema voor de volgende keren.

Vooruitgang

Iedere week wacht ik Mirte op en zie haar door het raam van ons kantoor steeds vrolijker en zelfverzekerder aan komen fietsen. Tijdens onze rensessies bespreken we van alles; van huiswerk, tot televisieseries en van steken in de zij, tot Sinterklaascadeautjes.

Onzekerheden komen ook voorbij, maar nemen geen centrale plek in. ‘Therapie’ heeft Mirte hiervoor ook niet nodig. De vooruitgang in haar conditie doet het werk. Want Mirte had nooit verwacht dat ze in paar weken tijd al in staat zou zijn om vijf minuten achter elkaar hard te lopen! Iedere keer dat we weer een half minuutje langer door kunnen, geeft voldoening en maakt (ons beiden) trots. Omdat de progressie zó concreet en zichtbaar is, moet Mirte er wel in geloven en is er steeds motivatie om te blijven komen.

Suggesties?

Totdat het moment dat Mirte mij verlegen belt met de mededeling dat ze ermee wil stoppen… Niet omdat ze het niet leuk meer vindt, maar omdat zij een vriendin zó enthousiast gemaakt heeft voor het rennen, dat zij voortaan samen met haar gaat lopen. Ze hebben al geoefend en een vaste dag ingepland.

Na onze laatste sessie zwaai ik haar blij uit. Als ze wegfietst moet ik even slikken… Met een nóg sterker geloof in de kracht van buitenlucht en sporten, denk ik na over hoe we hier nog meer kinderen mee kunnen gaan bereiken. EN over een betere naam voor deze begeleiding, dan ‘Runningtherapie’. Hebben jullie tips? Deel ze dan hieronder!

Lees meer

Foto: Jannes Glas

Trefwoorden:
Bewaren

Geselecteerd voor jou

Praat mee

Wat is jouw mening over of ervaring met dit onderwerp? Of heb je een specifieke vraag?

Laat hieronder een reactie achter en ga in gesprek.